Ik heb ooit zitten tafelen met iemand die de ervaring heeft gehad om zowel naar een krishnamurtischool (Brockwood GB) als naar een steinerschool (Gent) te zijn geweest. De ervaringen die hij daar opdeed zijn van die aard dat zelfs de meest vreugdevolle jongeling zijn geloof in de mensheid zou verliezen. En dat gebeurde bij hem ook – gelukkig niet blijvend. Maar de kritische blik op beide schoolnetten heeft hij er wel aan overgehouden.
Brockwood was volgens hem nog meer een sekte dan de steinerschool, alhoewel er geen enkel uiterlijk teken van adoratie van de toen net overleden Krishnamurti te bespeuren viel. Krishnamurti liet tijdens zijn leven de school autonoom functioneren en zijn invloed beperkte zich tot het geven van lezingen. Maar wat baatte het: hij werd door de medewerkers van de school als een god vereerd en zij probeerden zich aan hem te meten door zijn woorden te ‘gebruiken’ zonder ze te doorleven, wat maakte dat hun woorden bij de studenten vaak koel en afstandelijk aankwamen. Het mens-zijn waarvan Krishnamurti zo vaak de mond vol had, was in de school ver te zoeken. Hypocrisie daarentegen was erin overvloed te vinden, iets dat overigens welig was beginnen tieren toen Krishnamurti van de aardbodem was verdwenen.
Een soortgelijk verhaal in de steinerschool van Gent. Hypocrisie, verafgoding van Steiner, de grondlegger van de antroposofie, en daarbovenop viel in de school een zweem van racisme te bespeuren dat direct of indirect, wie zal het zeggen, een gevolg was van de racistische uitspraken die Steiner in het begin van de 20ste eeuw heeft gedaan. Ook in deze school volgelingen en nog eens volgelingen. En afstandelijkhied troef. Er was weinig of geen aandacht voor het lichamelijke. Het geestelijke moest blijkbaar zo vlug mogelijk worden bereikt, wat maakte dat de lichamelijkheid werd veronachtzaamd. Op zo’n manier streven naar hoge geestelijke waarden, waarbij de lichamelijkheid wordt ‘gepasseerd’, leidt vaak tot ontaarding. Dit is een typisch kenmerk van wat in sekten gebeurt.
Ook hier had mijn tafelgenoot destijds een kater aan overgehouden. Het zat bij heel veel van die mensen in de steinerschool allemaal in het hoofd. Het leek wel of ze boven hun lichaam bengelden i.p.v. erin te zitten. Dat maakt het natuurlijk voor jongeren ongeloofwaardig.
Aan het einde van het gesprek waren we door het uitwisselen van ervaringen en ideeën dichter tot mekaar gekomen en kwamen we tot de conclusie dat het gesprek dat we hadden gehad er een van mens tot mens was. Blijkbaar proberen veel grote ‘wereldleraars’ dit element te propageren, maar krijgen het niet aan hun (al dan niet gewenste) volgelingen aangeleerd. Misschien komt dit, omdat het een zielsactiviteit is die niet aan te leren is en alleen maar spontaan kan ontstaan op een onverwacht moment. Het immense komt altijd onverwacht.
Dr. Michael Rogge blikt terug op 50 jaar ervaring met sekten
